บทที่ 16 十六

ปึก ปึก ปึก เสียงครางกระเส่าและแรงกระแทกของอะไรสักอย่างมันทำให้เขารู้ว่าเสียงที่เขาได้ยินเป็นเสียงของรุ่นพี่ของเขากับนายแบบคนนั้น ชุนแอบชะโงกหน้ามองเข้าไปด้านในห้องที่ประตูถูกเปิดทิ้งไว้ราวกับว่าไม่กลัวว่าใครจะมาเห็น

"..." ภาพตรงหน้าทำให้เหยียนชุนรู้สึกตกใจที่รุ่นพี่ของเขากำลังโก้งโค้งให้กับนายแบบ เสียงครางดังระงมทั่วบริเวณห้อง ชุนรีบเดินออกห่างจากประตูทันที เขายืนนิ่งอยู่สักพักทำให้เขานึกถึงช่วงที่ผ่านมารุ่นพี่ของเขาชอบถึงเนื้อถึงตัวเขาบ่อยๆ ...ไม่คิดว่ารุ่นพี่ของเขาจะชอบผู้ชาย

ชุนรีบเดินไปเอากระเป๋าคาดของตัวเองก่อนจะรีบออกไปจากห้องแล้วส่งข้อความให้กับรุ่นพี่ ข้อความที่ชุนพิมพ์บอก ผมเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระด่วนขอตัวกลับก่อนนะครับ ทั้งๆ ที่ในใจของเขารู้ดีว่ารุ่นพี่น่าจะรู้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้เขาขอกลับก่อน

เมื่อมาถึงที่ลานจอดรถชุนหยุดยืนพิงผนังตัวตึกด้วยหัวใจที่สั่นไหว ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อกี้อยู่ๆ ก็มีภาพของซีฮันขึ้นมาในความคิดของเขา ถ้าเป็นเขากับซีฮันล่ะ บ้าไปแล้วนี่เขาคิดอะไรอยู่เขาชอบผู้หญิงนะไม่ได้ชอบผู้ชาย เขาไม่เคยมีแฟนเป็นผู้ชายเลยด้วยซ้ำแล้วทำไมจู่ๆ ถึงได้นึกถึงซีอันล่ะความคิดที่กำลังตีกันยุ่ง ทำให้ชุนสลัดความคิดแล้วหยิบนามบัตรที่นางแบบสาวให้มา กดโทรหาไม่กี่นาทีเธอก็รับสายคุยกันไม่กี่คำ ชุนก็สตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์ขี่ไปหานางแบบที่คอนโดทันที

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงคอนโดของนางแบบ ชุนเข้ามาจอดรถที่ใต้คอนโดแล้วรีบเดินไปหารปภ.ที่ยืนอยู่แล้วบอกตามที่นางแบบสาวบอกเอาไว้ แต่ทว่าระหว่างที่ชุนรอลิฟต์ก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า มือใหญ่รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันทีเพราะมีไม่กี่คนที่มีเบอร์เขา

แอปเว่ยซิ่น

ซีฮัน : พรุ่งนี้ตอนเย็นพี่ชุนว่างไหมครับ

เหยียนชุน : ว่างครับ มีอะไรหรือเปล่า

ซีฮัน : อยากชวนพี่ชุนมากินข้าวเย็นที่บ้านครับ

ชุนกดอ่านแล้วกดออกจากหน้าแอปแล้วเปลี่ยนเป็นโทรหาแทน

"ฮัลโหลครับพี่ชุน" ซีฮันพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแฝงไปด้วยความรู้สึกเกรงใจ

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ๆ อยากให้พี่ไปกินข้าวเย็นที่บ้าน" น้ำเสียงของชุนมีความหยอกล้อปนกับประโยคที่ถามซีฮัน

"คือ...ผมจำเป็นต้องทำครับ ผมขอโทษ"

"มีอะไรเหรอซีฮัน อยู่ไหนเดี๋ยวพี่ไปหา" แต่เมื่อชุนได้ยินน้ำเสียงของซีฮันทำให้เขารู้สึกเป็นห่วง อย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน

"ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง ไม่มีอะไร ผมแค่..."

"พูดมาเถอะ"

"พี่เอินเห็นผมนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์พี่ชุนครับ พี่เอินก็เลย..."

"...เข้าใจแล้ว ถ้าพี่ไปกินข้าวเย็น ซีฮันจะให้อะไรพี่" ถึงแม้ชุนจะรู้สึกไม่ค่อยอยากไปกินข้าวกับเหยาเอินเสียเท่าไหร่แต่การที่เขาจะได้เข้าใกล้ซีฮันมันทำให้เขารู้สึกยินดีอย่างบอกไม่ถูก

"ต้องให้อะไรด้วยเหรอครับ" ซีฮันถามอย่างสงสัย

"..." ชุนเงียบ เขารอดูว่าซีฮันจะพูดประโยคที่เขาต้องการหรือไม่

"ก็ ถ้าพี่ชุนอยากได้อะไร ผมจะหามาให้ก็แล้วกันครับ" ในที่สุดซีฮันก็ต้องรับปากเพียงเพื่อต้องการให้ชุนมากินข้าวกับพี่เหยาเอินให้ได้

"พูดแล้วนะ ห้ามกลับคำ" ชุนพูดจบก็กดวางสายแล้วกดเรียกลิฟต์ใหม่อีกครั้ง

ภายในห้องคอนโดที่ถูกตกแต่งด้วยสไตล์คลาสสิกร่วมสมัย บนเตียงขนาดพอดีที่มีสองคนเปลือยเปล่าโชว์เรือนร่างที่สมส่วน คนร่างใหญ่เหวี่ยงขายาวลงจากเตียงด้วยท่าทางที่ไม่สบอารมณ์นัก ชุนกำลังรีบใส่เสื้อผ้าของตัวเอง เพราะระหว่างที่เขากำลังจะร่วมรักกับนางแบบสาวอยู่ๆ เขาก็เห็นใบหน้าของซีฮันทับซ้อนขึ้นมา ที่น่าแปลกชุนน้อยของเขากลับหดตัวอย่างรวดเร็ว ไม่ว่านางแบบสาวจะช่วยเล้าโลมแค่ไหนมันก็ไม่สู้เหมือนอย่างที่เคย

"ผมขอโทษ ผมไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร"

"เฮ้อ...ช่างมันเถอะ ยังไงก็ไปปรึกษาหมอด้วยล่ะอายุแค่ยี่สิบต้นๆ เอง"

"ผมกลับก่อนนะครับ" ใบหน้าของชุนตอนนี้เต็มไปด้วยความอาย พูดจบเขาก็เปิดประตูออกไปทันทีไม่ได้อยู่รอฟังประโยคถัดไปของนางแบบสาวด้วยซ้ำ

"ขี่รถดี ๆ ล่ะ"

ชุนรู้สึกแย่และอายจนอยากจะแทรกหน้าหนีมุดลงบนพื้น เรื่องแบบนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นกับเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"กูเป็นอะไรวะเนี่ย หรือว่าทำงานเยอะไป หรือว่างดนอน..." ชุนบ่นพึมพำกับตนเองระหว่างที่ขี่มอเตอร์ไซค์กลับหอพักจนตอนนี้ร่างใหญ่นอนลงบนที่นอนนุ่ม เขาคิดวนอยู่อย่างนั้นไม่ว่าจะทำอะไรคิดไปจนถึงว่าเขาจะต้องขอลาออกจากงานพิเศษเผื่อให้เขาได้มีเวลาพักผ่อนให้เต็มที่ จนกระทั่งเขาผล็อยหลับไปในที่สุด

เช้าวันต่อมา

"ซีฮัน เสาร์นี้ไปดูหนังกันมีหนังเข้ามาใหม่" เนี่ยนเจียงเดินตรงมาหาซีฮันที่กำลังนั่งทบทวนวิชาหลักแกนกลางอยู่ที่โต๊ะเรียนของตัวเอง

"เราต้องทำงานบ้านก่อน นายรอไหมล่ะ" ซีฮันพูดไปก็เตรียมอุปกรณ์การเรียนขึ้นมาวางบนโต๊ะไปด้วย

"ได้สิ งั้นตอนเที่ยงเจอกัน" เนี่ยนเจียงยิ้มกว้างให้กับซีฮันเหมือนอย่างที่เคย แต่เป็นความรู้สึกของเนี่ยนเจียงที่มันไม่ได้เป็นเหมือนแต่ก่อนตอนนี้เนี่ยนเจียงเข้าใจแล้วว่า ตนเองคิดยังไงกับซีฮัน หลายวันที่ผ่านมาเขาพยายามหลบหน้าซีฮันด้วยข้ออ้างต่างๆ มากมาย

เขาต้องการพิสูจน์ตัวเองว่าถ้าเขาไม่ได้คุยกับซีฮันหลายๆ วันเขาจะคิดถึงไหม ความคิดถึงที่ไม่เหมือนเพื่อนยิ่งเวลาที่เขาได้สัมผัสตัวของ ซีฮันมันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงจนผิดปกติ เป็นอาการที่เขาเริ่มรู้สึกเมื่อไม่กี่เดือนก่อน จนมาวันนี้เขาพร้อมที่จะสารภาพรักกับซีฮันและการชวน ซีฮันไปดูหนังนั่นก็คือแผนการของเขา

"อือ"

.........

1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ